ਮੇਰੀ ਮੁਹਿੰਮ ਦੇ ਮੁੱਖ ਮੁੱਦੇ
ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਅਤੇ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕਾਰਗਰ ਹੱਲਾਂ ’ਤੇ ਕੇਂਦਰਿਤ
ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਵਧਣਾ ਇੰਨਾ ਔਖਾ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ
ਮੈਂ ਚੋਣ ਇਸ ਲਈ ਲੜ ਰਹੀ ਹਾਂ ਕਿਉਂਕਿ ਹਾਲਾਤ ਐਸੇ ਨਹੀਂ ਹੋਣੇ ਚਾਹੀਦੇ। ਸਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਲਈ ਵੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਵਧਣਾ ਇੰਨਾ ਔਖਾ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸਿਆਸਤਦਾਨ ਇਸ ਗੱਲ ਤੋਂ ਕੱਟ ਚੁੱਕੇ ਹਨ ਕਿ ਸਾਡੇ ਵਰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੋਜ਼ਮਰ੍ਹਾ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕਿਹੋ ਜਿਹੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਇਸ ਗੱਲ ’ਤੇ ਧਿਆਨ ਦੇ ਰਹੀ ਹਾਂ ਕਿ ਸਾਡੀ ਕਮਿਊਨਿਟੀ ਦੇ ਲੋਕ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕਿਸ ਨਾਲ ਨਿਭ ਰਹੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਕਾਰਗਰ ਹੱਲਾਂ ’ਤੇ ਕੇਂਦਰਿਤ ਹਾਂ ਜੋ ਅਸਲ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਨਾ ਸਿਆਸੀ ਨਾਟਕ, ਨਾ ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਟਕਰਾਅ, ਨਾ ਲੇਬਲ—ਸਿਰਫ਼ ਉਸ ਕਮਿਊਨਿਟੀ ਲਈ ਗੰਭੀਰ ਕੰਮ ਜਿਸਨੂੰ ਮੈਂ ਜਾਣਦੀ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ।
ਮੈਂ ਸਿਆਸੀ ਅੰਦਰੂਨੀ ਗਿਰੋਹ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਨਹੀਂ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਵੱਡੀ ਹੋਈ। ਅੱਜ ਵੀ ਇੱਥੇ ਰਹਿੰਦੀ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਤਨਖਾਹ ਤੋਂ ਤਨਖਾਹ ਤੱਕ ਜੀਵਨ ਜੀਆ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕ ਅਣਉਮੀਦ ਬਿਲ ਸਭ ਕੁਝ ਕਿਵੇਂ ਬਿਗਾੜ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਮੇਰਾ ਤਰੀਕਾ ਸਧਾਰਣ ਹੈ: ਹਮਦਰਦੀ ਨਾਲ ਨੇਤ੍ਰਿਤਵ ਕਰਨਾ, ਆਮ ਸਮਝ ਵਰਤਣਾ ਅਤੇ ਉਸ ’ਤੇ ਧਿਆਨ ਦੇਣਾ ਜੋ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸਦਾ ਮਤਲਬ ਤਾਕਤਵਰ ਹਿਤਾਂ ਦਾ ਡਟ ਕੇ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਨਾ, ਟੈਕਸਦਾਤਾਵਾਂ ਦੇ ਪੈਸੇ ਨੂੰ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਨਾਲ ਵਰਤਣਾ ਅਤੇ ਉਸ ਕਮਿਊਨਿਟੀ ਲਈ ਅਸਲ ਨਤੀਜੇ ਦੇਣਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਅਸੀਂ ਰਹਿੰਦੇ ਹਾਂ—ਇੱਥੇ 58ਵੇਂ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਵਿੱਚ।
58ਵੇਂ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਦੀ ਅਸਲ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ’ਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਵਿਹਾਰਕ ਏਜੰਡਾ
ਲੋਕ-ਪਹਿਲਾਂ ਹੱਲ
ਕਿਫ਼ਾਇਤ ਅਤੇ ਜੀਵਨ-ਯਾਪਨ ਦੀ ਲਾਗਤ
ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਕੁਝ ਸਹੀ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ ਤਾਂ ਜੀਉਣਾ, ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਵਧਣਾ ਇੰਨਾ ਔਖਾ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਕਰਿਆਨਾ, ਯੂਟਿਲਿਟੀ ਬਿਲਾਂ, ਰਿਹਾਇਸ਼ ਅਤੇ ਸਿਹਤ ਸੇਵਾ ਵਰਗੇ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਖਰਚੇ ਸਾਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਦਬਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਜਦੋਂਕਿ ਤਾਕਤਵਰ ਕੰਪਨੀਆਂ ਨੂੰ ਖ਼ਾਸ ਸਲੂਕ ਮਿਲਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਖਰਚੇ ਘਟਾਉਣ, ਇਕਾਧਿਕਾਰ ਵਾਲੀਆਂ ਯੂਟਿਲਿਟੀ ਕੰਪਨੀਆਂ ਨੂੰ ਜਵਾਬਦੇਹ ਬਣਾਉਣ, ਮਜ਼ਦੂਰਾਂ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਅਤੇ ਟੈਕਸਦਾਤਾਵਾਂ ਦੇ ਪੈਸੇ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰ ਵਰਤੋਂ ਲਈ ਲੜਾਂਗੀ। ਅਮਰੀਕੀ ਸੁਪਨੇ ਦਾ ਮਤਲਬ ਸਥਿਰਤਾ, ਮਰਿਆਦਾ ਅਤੇ ਐਸਾ ਭਵਿੱਖ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ’ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਭਰੋਸਾ ਕਰ ਸਕੋ।
ਹੁਣ ਸਭ ਕੁਝ ਇੰਨਾ ਔਖਾ ਕਿਉਂ ਲੱਗਦਾ ਹੈ
ਖਰਚੇ ਸਿਰਫ਼ ਉੱਚੇ ਨਹੀਂ ਹਨ; ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਲਗਾਉਣਾ ਵੀ ਔਖਾ ਹੈ। ਕਰਿਆਨੇ ਦੀਆਂ ਕੀਮਤਾਂ ਹਫ਼ਤੇ-ਹਫ਼ਤੇ ਬਦਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਯੂਟਿਲਿਟੀ ਬਿਲ ਲਗਾਤਾਰ ਵਧਦੇ ਹਨ, ਰਿਹਾਇਸ਼ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਲੱਗਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਿਹਤ ਸੇਵਾ ਦੀ ਲਾਗਤ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਇਲਾਜ ਟਾਲਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਟਾਲਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮਿਹਨਤ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ ਅਤੇ ਫਿਰ ਵੀ ਪਿੱਛੇ ਰਹਿ ਰਹੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਤੁਹਾਡਾ ਭਰਮ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਅਸੀਂ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਖਰਚੇ ਕਿਵੇਂ ਘਟਾਉਂਦੇ ਹਾਂ
ਖਰਚੇ ਘਟਾਉਣ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਇਕਾਧਿਕਾਰਾਂ ਦਾ ਡਟ ਕੇ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਨ ਅਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਕੰਪਨੀਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਖ਼ਾਸ ਸਲੂਕ ਖ਼ਤਮ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਇਕਾਧਿਕਾਰ ਵਾਲੀਆਂ ਯੂਟਿਲਿਟੀ ਕੰਪਨੀਆਂ ਨੂੰ ਜਵਾਬਦੇਹ ਬਣਾਉਣ, ਮਜ਼ਦੂਰਾਂ ਦੇ ਵਧੀਆ ਤਨਖਾਹ ਅਤੇ ਲਾਭਾਂ ਲਈ ਸਾਂਝੀ ਗੱਲਬਾਤ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਅਤੇ ਯਕੀਨੀ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਲੜਾਂਗੀ ਕਿ ਜਨਤਕ ਪੈਸਾ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਨਾਲ ਖਰਚਿਆ ਜਾਵੇ। ਸਾਨੂੰ ਕੰਪਨੀਆਂ ਲਈ ਸਰਕਾਰੀ ਰਿਆਇਤਾਂ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ—ਸਾਨੂੰ ਉਹ ਨਿਵੇਸ਼ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ ਜੋ ਸਾਡੇ ਖਰਚੇ ਘਟਾਉਣ, ਟੁੱਟੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਠੀਕ ਕਰਨ ਅਤੇ Schoenherr ਅਤੇ Van Dyke ’ਤੇ ਛੋਟੇ ਕਾਰੋਬਾਰਾਂ ਨੂੰ ਨਿਆਂਪੂਰਨ ਮੌਕਾ ਦੇਣ। ਅਮਰੀਕੀ ਸੁਪਨੇ ਦਾ ਮਤਲਬ ਸਿਰਫ਼ ਗੁਜ਼ਾਰਾ ਕਰਨਾ ਜਾਂ ਕਈ ਨੌਕਰੀਆਂ ਕਰਨਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਇਸਦਾ ਮਤਲਬ ਸਮਾਂ, ਸਥਿਰਤਾ ਅਤੇ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਦਾ ਅਸਲ ਮੌਕਾ ਸੀ।
ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਕਮਿਊਨਿਟੀਆਂ
ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੜੋਸ ਵਿੱਚ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਭਰੋਸਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਨਿਯਮ ਨਿਆਂਪੂਰਨ ਅਤੇ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਲਾਗੂ ਕੀਤੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ। ਅਸਲ ਜਨਤਕ ਸੁਰੱਖਿਆ ਸਿਰਫ਼ ਐਮਰਜੈਂਸੀ ਹਾਲਾਤਾਂ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਇਸ ਬਾਰੇ ਹੈ ਕਿ ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਇਲਾਕੇ ਵਿੱਚ ਤੁਰਨ, ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਖੇਡਣ ਦੇਣ ਅਤੇ ਇਹ ਜਾਣਨ ਵਿੱਚ ਆਰਾਮ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹੋ ਕਿ ਤੁਹਾਡੀ ਕਮਿਊਨਿਟੀ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਜਨਤਕ ਸੁਰੱਖਿਆ ਲਈ ਸੰਤੁਲਿਤ ਤਰੀਕੇ ਦਾ ਸਮਰਥਨ ਕਰਦੀ ਹਾਂ ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਵਾਬਦੇਹ ਬਣਾਏ, ਨੁਕਸਾਨ ਰੋਕੇ ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਸੁਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਮਰਿਆਦਾ ਇਕੱਠੇ ਚੱਲਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਕੀ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਿਹਾ
ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਕਮਿਊਨਿਟੀਆਂ ਦੇ ਸਰੋਤ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਬਹੁਤ ਦਬਾਅ ਹੇਠ ਹਨ। ਪੁਲਿਸ, ਅੱਗ ਬੁਝਾਊ ਅਤੇ EMS ਵਿਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਕਰਮਚਾਰੀ ਘੱਟ ਹਨ, ਜਵਾਬ ਦੇਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਲੋੜ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਹੈ, ਅਤੇ ਪਹਿਲੇ ਮਦਦਗਾਰਾਂ ’ਤੇ ਉਹ ਹਾਲਾਤ ਸੰਭਾਲਣ ਦੀ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਪੈਂਦੀ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਮਾਨਸਿਕ ਸਿਹਤ ਜਾਂ ਸਮਾਜਿਕ ਸੇਵਾਵਾਂ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪਰਿਵਾਰ ਇਹ ਦਬਾਅ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਸੰਕਟਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਬਜਾਏ ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਕਰਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਸੁਰੱਖਿਆ ਲਈ ਸਮਝਦਾਰ, ਸੰਤੁਲਿਤ ਤਰੀਕਾ
ਕਮਿਊਨਿਟੀਆਂ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰੱਖਣ ਦਾ ਮਤਲਬ ਅਪਰਾਧ ਨੂੰ ਗੰਭੀਰਤਾ ਨਾਲ ਲੈਣਾ, ਕਾਨੂੰਨ ਤੋੜਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਜਵਾਬਦੇਹ ਬਣਾਉਣਾ ਅਤੇ ਘਟਨਾ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੇ ਜਵਾਬ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਰੋਕਥਾਮ ’ਤੇ ਵੀ ਧਿਆਨ ਦੇਣਾ ਹੈ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਪੁਲਿਸ, ਫਾਇਰ ਅਤੇ EMS ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਸਹਾਇਤਾ ਦੇਣਾ ਅਤੇ ਮਾਨਸਿਕ ਸਿਹਤ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਵਧਾਉਣਾ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਖ਼ਤਰਨਾਕ ਹਾਲਾਤ ਵਿਗੜਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮਦਦ ਮਿਲ ਸਕੇ। ਸਾਨੂੰ ਫੈਂਟਾਨਿਲ ਸੰਕਟ ਨਾਲ ਵੀ ਸਿੱਧੇ ਤੌਰ ’ਤੇ ਨਜਿੱਠਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ—ਤਸਕਰੀ ਨੈੱਟਵਰਕਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜਨਾ, ਇਲਾਜ ਅਤੇ ਪੁਨਰਵਾਸ ਦਾ ਸਮਰਥਨ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਦੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਗੁਆਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਓਵਰਡੋਜ਼ ਰੋਕਣਾ।
ਸੁਰੱਖਿਆ ਡਰ, ਧਮਕੀ ਜਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਬੇਮੁੱਲ ਸਮਝਣ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ। ਜਦੋਂ ਕਾਨੂੰਨ ਲਾਗੂ ਕਰਨਾ ਹੱਦ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਜਵਾਬਦੇਹੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਭਰੋਸਾ ਤੋੜਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਨੂੰ ਸਭ ਨੂੰ ਘੱਟ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਨਤਕ ਸੁਰੱਖਿਆ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਦ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਇਹ ਪਾਰਦਰਸ਼ੀ, ਜਵਾਬਦੇਹ ਅਤੇ ਕਮਿਊਨਿਟੀ ਵਿੱਚ ਜੜੀ ਹੋਵੇ।
ਜਨਤਕ ਸੁਰੱਖਿਆ ਸਾਨੂੰ ਮੁੜ ਉਹ ਕਮਿਊਨਿਟੀ ਬਣਾਉਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪੜੋਸ ਵਿੱਚ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਤੁਰ ਸਕੀਏ, ਬਿਨਾਂ ਡਰ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਛੱਡ ਸਕੀਏ ਅਤੇ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਮੁੜ ਗੱਲ ਕਰ ਸਕੀਏ। ਇਹ ਡਰ ਜਾਂ ਵੰਡ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ। ਜਦੋਂ ਨਿਯਮ ਨਿਆਂਪੂਰਨ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹਾਸ਼ੀਏ ’ਤੇ ਨਹੀਂ ਧੱਕਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਕਮਿਊਨਿਟੀਆਂ ਹੋਰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਭਰੋਸਾ ਮੁੜ ਬਣ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਕਾਰਗਰ ਸਿਹਤ ਸੇਵਾ
ਸਿਹਤ ਸੇਵਾ ਸਿਰਫ਼ ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਰਾਖਵਾਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਅਧਿਕਾਰ ਨਹੀਂ ਹੈ ਜੋ ਇਸ ਦਾ ਖਰਚਾ ਝੱਲ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਸਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਖਰਚੇ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਕੇ ਇਲਾਜ ਦੇਰ ਨਾਲ ਕਰਵਾਉਂਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਬਿਨਾਂ ਇਲਾਜ ਰਹਿ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸੇ ਵੇਲੇ, ਐਮਰਜੈਂਸੀ ਰੂਮ ਕਾਨੂੰਨੀ ਤੌਰ ’ਤੇ ਇਲਾਜ ਦੇਣ ਲਈ ਬੱਝੇ ਹਨ, ਜਿਸਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਲੋਕ ਭੁਗਤਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਤਾਂ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਖਰਚਾ ਟੈਕਸਦਾਤਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਧੱਕ ਰਹੀ ਹੈ। ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਦਿਖਾਵਾ ਕਰਨਾ ਬੰਦ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਤਰਕਸੰਗਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਐਸੀ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਬਣਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਨੂੰ ਲੋੜ ਵੇਲੇ ਇਲਾਜ ਮਿਲੇ ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਦਿਵਾਲੀਆ ਨਾ ਹੋਵੋ। ਇਸਦਾ ਮਤਲਬ ਸਿਹਤ ਸੇਵਾ ਅਤੇ ਨੁਸਖ਼ੇ ਵਾਲੀਆਂ ਦਵਾਈਆਂ ਦੀ ਕੀਮਤ ਘਟਾਉਣਾ, ਬੀਮਾ ਕੰਪਨੀਆਂ ਅਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਦਵਾਈ ਕੰਪਨੀਆਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮਰੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਤਰਜੀਹ ਦੇਣਾ, ਅਤੇ ਬਜ਼ੁਰਗਾਂ, ਦੇਖਭਾਲ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਵਰਗੇ ਉਹਨਾਂ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਬਿਹਤਰ ਕਰਨੀ ਹੈ ਜੋ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਨਾਲ ਨਿਭ ਰਹੇ ਹਨ।
ਕੀ ਟੁੱਟਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ
ਬਹੁਤ ਵਾਰ ਬਿਮਾਰ ਹੋਣਾ ਵਿੱਤੀ ਡਰ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਲੋਕ ਡਾਕਟਰ ਕੋਲ ਜਾਣਾ ਟਾਲਦੇ ਹਨ, ਨੁਸਖ਼ੇ ਵਾਲੀਆਂ ਦਵਾਈਆਂ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ ਜਾਂ ਬਿਲ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਕੇ ਮਦਦ ਲੈਣ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਦੇਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਬੀਮਾ ਪ੍ਰੀਮੀਅਮ ਬਹੁਤ ਉੱਚੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਲਈ Affordable Care Act ਦੇ ਕਰ ਕ੍ਰੈਡਿਟ ਖ਼ਤਮ ਹੋਏ, ਤਾਂ ਬੀਮਾ ਕਵਰੇਜ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੋ ਗਈ। ਬਜ਼ੁਰਗ ਅਤੇ ਦੇਖਭਾਲ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਭਾਰੀ ਦਬਾਅ ਹੇਠ ਹਨ, ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਤਣਾਅ ਵਿੱਚ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਜਟਿਲ ਪ੍ਰਣਾਲੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇਕੱਲਿਆਂ ਰਸਤਾ ਕੱਢਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਉਹ ਦੇਖਭਾਲ ਜੋ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਹੈ
ਜੇ ਸਿਹਤ ਸੇਵਾ ਮਨੁੱਖੀ ਅਧਿਕਾਰ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਾਡੀ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਨੂੰ ਲੋੜ ਵੇਲੇ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਸਿਰਫ਼ ਸੰਕਟ ਤੋਂ ਬਾਅਦ। ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਕਿਫ਼ਾਇਤੀ ਇਲਾਜ ਮਿਲਣ ਨਾਲ ਖਰਚ ਘਟਦਾ ਹੈ, ਐਮਰਜੈਂਸੀ ਰੂਮਾਂ ’ਤੇ ਬੋਝ ਘਟਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਹੋਰ ਸਿਹਤਮੰਦ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਸਿਹਤ ਸੇਵਾ ਅਤੇ ਨੁਸਖ਼ੇ ਵਾਲੀਆਂ ਦਵਾਈਆਂ ਦੀ ਕੀਮਤ ਘਟਾਉਣ, ਕਿਫ਼ਾਇਤੀ ਕਵਰੇਜ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਵਾਧਾ ਕਰਨ, ਅਤੇ ਮਾਨਸਿਕ ਸਿਹਤ ਸੇਵਾਵਾਂ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਲੜਾਂਗੀ ਤਾਂ ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੰਕਟ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮਦਦ ਮਿਲ ਸਕੇ। ਸਾਨੂੰ ਨਰਸਿੰਗ ਹੋਮਾਂ ’ਤੇ ਹੋਰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਨਿਗਰਾਨੀ ਅਤੇ ਦੇਖਭਾਲ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਅਸਲ ਸਹਾਇਤਾ ਦੀ ਵੀ ਲੋੜ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਲੇ ਸਭ ਕੁਝ ਨਾ ਸੰਭਾਲਣਾ ਪਵੇ।
ਇਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਨਿੱਜੀ ਮੁੱਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਬੌਧਿਕ ਅਪਾਹਜਤਾ ਵਾਲੀ ਮਾਸੀ ਨਾਲ ਵੱਡੀ ਹੋਈ ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਉਸ ਦੀ ਪੂਰਨ-ਕਾਲਿਕ ਦੇਖਭਾਲ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਗੁਆ ਦਿੱਤਾ ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਕੋਲ ਸਿਹਤ ਬੀਮਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਹਸਪਤਾਲ ਜਾਣ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਦੇਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਕਿਸੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਅਜਿਹੀਆਂ ਚੋਣਾਂ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮਰਿਆਦਾ ਨਾਲ ਦੇਖਭਾਲ ਕਰਨੀ ਪੂਰਨ-ਕਾਲਿਕ ਲੜਾਈ ਵਰਗੀ ਨਹੀਂ ਲੱਗਣੀ ਚਾਹੀਦੀ।
ਚੰਗੀ ਸਰਕਾਰ ਅਤੇ ਅਸਲ ਜਵਾਬਦੇਹੀ
ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਰਕਾਰ ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਬਜਾਏ ਅੰਦਰੂਨੀ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਹੈ—ਅਤੇ ਉਹ ਸਹੀ ਹਨ। ਬਹੁਤ ਵਾਰ ਸਿਆਸਤਦਾਨ ਚੋਣ ਮੁਹਿੰਮ ਦੌਰਾਨ ਸਹੀ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਫਿਰ ਅਹੁਦੇ ’ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਤਾਕਤਵਰ ਹਿਤਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਆਪਣੇ ਵੋਟਰਾਂ ਨੂੰ ਪਾਸੇ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਇਹ ਬਦਲਣ ਲਈ ਚੋਣ ਲੜ ਰਹੀ ਹਾਂ। ਸਰਕਾਰ ਨੂੰ ਦਾਨਦਾਤਾਵਾਂ ਨਹੀਂ, ਵੋਟਰਾਂ ਪ੍ਰਤੀ ਜਵਾਬਦੇਹ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਲੋਕਤੰਤਰ ਤਦ ਹੀ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਲੋਕ ਉਸ ’ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਅਤੇ ਉਹ ਭਰੋਸਾ ਕਮਾਉਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਮੈਂ ਪਾਰਦਰਸ਼ਤਾ, ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰ ਖਰਚੇ ਅਤੇ ਕਾਰਪੋਰੇਟ ਵੈਲਫੇਅਰ ਤੇ ਬੰਦ ਦਰਵਾਜ਼ਿਆਂ ਪਿੱਛੇ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਸੌਦਿਆਂ ਨੂੰ ਖ਼ਤਮ ਕਰਨ ਲਈ ਲੜਾਂਗੀ। ਜਨਤਕ ਪੈਸਾ ਸਾਡੀਆਂ ਕਮਿਊਨਿਟੀਆਂ ਦੀਆਂ ਅਸਲ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਹੱਲ ਕਰਨ ਲਈ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅੰਦਰੂਨੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਨਾਮ ਦੇਣ ਜਾਂ ਕਾਰਪੋਰੇਟ ਮੁਨਾਫ਼ੇ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਨਹੀਂ।
ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਰਾਜਨੀਤੀ ਵੰਡਿਆ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਅਤਿਵਾਦੀ ਲੱਗੇ, ਮੈਂ ਕੰਮ ਮੁਕੰਮਲ ਕਰਨ, ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਅਤੇ ਉਹ ਨਤੀਜੇ ਦੇਣ ’ਤੇ ਧਿਆਨ ਰੱਖਾਂਗੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੋਕ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਸਕਣ।
ਭਰੋਸਾ ਕਿਉਂ ਟੁੱਟਿਆ ਹੈ
ਅੱਜ ਦੀ ਰਾਜਨੀਤੀ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਹੱਲ ਕਰਨ ਨਾਲੋਂ ਅੰਕ ਬਟੋਰਣ ’ਤੇ ਵੱਧ ਕੇਂਦਰਿਤ ਲੱਗਦੀ ਹੈ। ਕਾਰਪੋਰੇਟ PAC ਦੇ ਪੈਸੇ ਨੇ ਤਰਜੀਹਾਂ ਨੂੰ ਵਿਗਾੜਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਤਿਵਾਦੀ ਬਿਆਨਬਾਜ਼ੀ ਨੇ ਕੁਝ ਵੀ ਕਰਨਾ ਹੋਰ ਔਖਾ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਵੋਟਰਾਂ ਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਨ ਦੀ ਬਜਾਏ ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਉੱਪਰੋਂ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਹਿੱਸਾ ਲੈਣਾ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸਰਕਾਰ ’ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਘਟਦਾ ਹੈ। ਬਹੁਤ ਵਾਰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੋਈ ਸੱਚ ਨਹੀਂ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਜਾਂ ਹਕੂਮਤ ਲਈ ਲੋੜੀਂਦਾ ਔਖਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਿਹਾ, ਅਤੇ ਲੋਕ ਇਸ ਤੋਂ ਥੱਕ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।
ਸਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਲੋਕ ਹੰਗਾਮਾ ਜਾਂ ਲਗਾਤਾਰ ਟਕਰਾਅ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ। ਅਸੀਂ ਉਹ ਨੇਤਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ ਜੋ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਗੰਭੀਰਤਾ ਨਾਲ ਲੈਣ, ਸੁਣਨ ਅਤੇ ਨਤੀਜਿਆਂ ’ਤੇ ਕੇਂਦਰਿਤ ਰਹਿਣ।
ਇੱਕ ਆਜ਼ਾਦ ਆਵਾਜ਼ ਜੋ ਖਰੀਦੀ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੀ
ਮੈਂ ਸਿਆਸੀ ਅੰਦਰੂਨੀ ਗਿਰੋਹ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਨਹੀਂ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਕਾਰਪੋਰੇਟ PAC ਦਾ ਪੈਸਾ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੀ। ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਦੇ ਕਾਬੂ ਹੇਠ ਆਉਣ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ। ਇਹ ਇੱਕ ਚੋਣ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਮਾਇਨੇ ਰੱਖਦੀ ਹੈ। ਇਸਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਇਸ ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕਿ ਕੌਣ ਨਾਰਾਜ਼ ਹੋਵੇਗਾ, ਇਕਾਧਿਕਾਰ ਵਾਲੀਆਂ ਯੂਟਿਲਿਟੀ ਕੰਪਨੀਆਂ ਦਾ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹਾਂ, ਕੰਪਨੀਆਂ ਲਈ ਸਰਕਾਰੀ ਰਿਆਇਤਾਂ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹਾਂ ਅਤੇ ਫ਼ਜ਼ੂਲ ਖਰਚੇ ਨਾਲ ਲੜ ਸਕਦੀ ਹਾਂ।
ਮੈਂ ਆਮ ਸਮਝ ਵਾਲੇ ਮੁਹਿੰਮ ਵਿੱਤ ਸੁਧਾਰਾਂ ਦਾ ਸਮਰਥਨ ਕਰਦੀ ਹਾਂ ਜੋ ਵੱਡੇ ਪੈਸੇ ਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਘਟਾਉਣ ਅਤੇ ਪਾਰਦਰਸ਼ਤਾ ਵਧਾਉਣ, ਤਾਂ ਜੋ ਵੋਟਰ ਜਾਣ ਸਕਣ ਕਿ ਮੁਹਿੰਮਾਂ ਨੂੰ ਪੈਸਾ ਕੌਣ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕਿਉਂ। ਮੈਂ ਇੱਥੇ 58ਵੇਂ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਹਾਂ, ਲਾਬੀਸਟਾਂ, ਬਾਹਰਲੇ ਵੱਡੇ ਦਾਨਦਾਤਾਵਾਂ ਜਾਂ ਪਾਰਟੀ ਬਾਸਾਂ ਲਈ ਨਹੀਂ।
ਮੈਂ ਸਪਸ਼ਟ ਹੱਦਾਂ, ਅਸਲ ਨਿਗਰਾਨੀ ਅਤੇ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰ ਖਰਚੇ ਲਈ ਵੀ ਲੜਾਂਗੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਰਕਾਰੀ ਏਜੰਸੀਆਂ ਪਾਰਦਰਸ਼ੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਨ ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਨੁਕਸਾਨ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜਵਾਬਦੇਹ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਰਾਜ ਨੂੰ ਸਥਾਨਕ ਕਮਿਊਨਿਟੀਆਂ ਲਈ ਹੋਰ ਚੰਗਾ ਭਾਗੀਦਾਰ ਵੀ ਬਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਘਰ ਮਾਲਕਾਂ ਅਤੇ ਟਾਊਨਸ਼ਿਪਾਂ ਨੂੰ ਸਾਰਾ ਬੋਝ ਇਕੱਲਿਆਂ ਨਾ ਝੱਲਣਾ ਪਵੇ।
ਰਾਜਨੀਤਕ ਤਣਾਅ ਘਟਾਉਣਾ ਅਤੇ ਲੋਕਤੰਤਰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰਨਾ
ਮੈਂ ਮੰਨਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਲੋਕ ਅਜਿਹੇ ਨੇਤਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਸੁਣਨ, ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਅਤੇ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਮੁਕੰਮਲ ਕਰਨ। ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਕਿ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਇਸ ਗੱਲ ਬਾਰੇ ਚਿੰਤਤ ਹਨ ਕਿ ਸਾਡੀ ਰਾਜਨੀਤੀ ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ ਅਤੇ ਕੀ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਅਜੇ ਵੀ ਮਾਇਨੇ ਰੱਖਦੀ ਹੈ। ਅਤਿਵਾਦ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਜਵਾਬ ਹੋਰ ਉੱਚਾ ਚੀਕਣਾ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਹਿੱਸਾ ਲੈਣਾ ਹੈ।
ਇਸਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਕਿ ਜੋ ਵੀ ਹੱਲਾਂ ’ਤੇ ਧਿਆਨ ਦੇਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੈ, ਉਸ ਨਾਲ—ਪਾਰਟੀ ਤੋਂ ਪਰੇ—ਕੰਮ ਕਰਨਾ, ਅਤੇ ਵੰਡ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨਾ ਕਰਨ ਦਾ ਬਹਾਨਾ ਨਾ ਬਣਨ ਦੇਣਾ।
ਰਾਜਨੀਤਕ “ਤਾਪਮਾਨ ਘਟਾਉਣਾ” ਮਿਆਰ ਘਟਾਉਣਾ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਸਦਾ ਮਤਲਬ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ, ਨਿਆਂਪੂਰਨ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਬਜਾਏ ਨਤੀਜਿਆਂ ’ਤੇ ਕੇਂਦਰਿਤ ਰਹਿਣਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਸੰਭਵ ਹੋਵੇ ਮੈਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਾਂਗੀ, ਜਿੱਥੇ ਲੋੜ ਹੋਵੇ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਖੜ੍ਹੀ ਰਹਾਂਗੀ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨਤੀਜਿਆਂ ’ਤੇ ਧਿਆਨ ਰੱਖਾਂਗੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਾਡੇ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਸਕਣ।
ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਆਜ਼ਾਦ ਅਤੇ ਨਿਆਂਪੂਰਨ ਚੋਣਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਾਂਗੀ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹਿੱਸਾ ਲੈਣ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਾਂਗੀ, ਅਤੇ ਯਕੀਨੀ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਾਂਗੀ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਵੋਟ ਪਾਉਣ ਲਈ ਲੋੜੀਂਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਅਤੇ ਭਰੋਸਾ ਹੋਵੇ।
ਮੈਂ ਬੁਨਿਆਦੀ ਪਰਦੇਦਾਰੀ ਦੀ ਵੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਾਂਗੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਚਿੰਤਾ ਨਹੀਂ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਨਿੱਜੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਬਿਨਾਂ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦੇ ਇਕੱਠੀ, ਵੇਚੀ ਜਾਂ ਗਲਤ ਵਰਤੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ।
ਲੋਕਤੰਤਰ ਨਾਰਿਆਂ ’ਤੇ ਨਹੀਂ ਟਿਕਦਾ। ਇਹ ਭਰੋਸੇ ’ਤੇ ਟਿਕਦਾ ਹੈ।
ਮਜ਼ਬੂਤ ਸਕੂਲ ਅਤੇ ਨੌਕਰੀ ਤਾਲੀਮ
ਸਿੱਖਿਆ ਨੂੰ ਮੌਕਿਆਂ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਖੋਲ੍ਹਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕਰਜ਼ੇ ਹੇਠ ਦਬਾਉਣਾ ਜਾਂ ਬਿਨਾਂ ਚੋਣਾਂ ਦੇ ਛੱਡਣਾ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸਰਕਾਰੀ ਸਕੂਲਾਂ, ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਲਈ ਨਿਆਂਪੂਰਨ ਤਨਖਾਹ, ਕਿਫ਼ਾਇਤੀ ਕਾਲਜ ਅਤੇ ਹੁਨਰਮੰਦ ਕਿੱਤਿਆਂ ਵੱਲ ਸਪਸ਼ਟ ਰਾਹਾਂ ਦਾ ਸਮਰਥਨ ਕਰਦੀ ਹਾਂ ਜੋ ਸਾਡੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਚੰਗੀਆਂ ਨੌਕਰੀਆਂ ਕਾਇਮ ਰੱਖਣ। ਸਾਨੂੰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡੇ ਬਿਨਾਂ ਬਦਲਦੀ ਅਰਥਵਿਵਸਥਾ ਲਈ ਮਜ਼ਦੂਰਾਂ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਵੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਿੱਖਿਆ ਮੌਕੇ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਕੀ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਿਹਾ
ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਲਈ ਸਪਸ਼ਟ ਰਾਹ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਗ੍ਰੈਜੂਏਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜਦੋਂਕਿ ਮਜ਼ਦੂਰਾਂ ਨੂੰ ਅਸਲ ਸਹਾਇਤਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਬਦਲਦੀ ਅਰਥਵਿਵਸਥਾ ਨਾਲ ਢਲਣ ਲਈ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਨਵੀਂ ਤਕਨਾਲੋਜੀ ਬਹੁਤ ਵਾਰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਸੁਧਾਰਨ ਦੀ ਬਜਾਏ ਨੌਕਰੀਆਂ ਜਾਂ ਤਨਖਾਹਾਂ ਘਟਾਉਣ ਲਈ ਵਰਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਅਸਲ ਭਵਿੱਖ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕਰਨਾ
ਸਾਨੂੰ ਸਰਕਾਰੀ ਸਕੂਲਾਂ ਅਤੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਲਈ ਨਿਆਂਪੂਰਨ ਤਨਖਾਹ ਵਿੱਚ ਨਿਵੇਸ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕਾਲਜ ਤੇ ਸਿਖਲਾਈ ਨੂੰ ਹੋਰ ਕਿਫ਼ਾਇਤੀ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਾਨੂੰ ਹੁਨਰਮੰਦ ਕਿੱਤਿਆਂ ਵੱਲ ਮਜ਼ਬੂਤ ਰਾਹਾਂ ਦੀ ਵੀ ਲੋੜ ਹੈ ਤਾਂ ਜੋ ਲੋਕ ਇੱਥੇ ਮਿਸ਼ੀਗਨ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਚੰਗੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬਣਾ ਸਕਣ। ਜਿਵੇਂ ਤਕਨਾਲੋਜੀ ਸਾਡੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦਾ ਢੰਗ ਬਦਲਦੀ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ ਸਪਸ਼ਟ ਨਿਯਮ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ ਜੋ ਮਜ਼ਦੂਰਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ, ਨੌਕਰੀਆਂ ਇੱਥੇ ਰੱਖਣ ਅਤੇ ਯਕੀਨੀ ਬਣਾਉਣ ਕਿ ਤਰੱਕੀ ਦਾ ਲਾਭ ਸਿਰਫ਼ ਕੰਪਨੀਆਂ ਨਹੀਂ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਹੋਵੇ।
ਮਨੁੱਖੀ ਮਰਿਆਦਾ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਅਧਿਕਾਰ
ਮੈਂ ਮਨੁੱਖੀ ਮਰਿਆਦਾ ਅਤੇ ਨਿੱਜੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਵਿੱਚ ਡੂੰਘਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦੀ ਹਾਂ। ਸਰਕਾਰ ਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਅਧਿਕਾਰਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਤੁਹਾਡੇ ਨਿੱਜੀ ਫੈਸਲਿਆਂ ਨੂੰ ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਨਹੀਂ। ਮੇਰਾ ਮੰਨਣਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕੀ ਹੈ, ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦੇ ਹੋ। ਸਾਡਾ ਸੰਵਿਧਾਨ ਨਿੱਜੀ ਆਜ਼ਾਦੀ, ਮਰਿਆਦਾ ਅਤੇ ਸਮਾਨ ਨਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਸੰਵਿਧਾਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਾਂਗੀ। ਸਤਿਕਾਰ ਅਤੇ ਸ਼ਰਾਫ਼ਤ ਚੋਣਵਾਂ ਨਹੀਂ ਹਨ; ਅਸਹਿਮਤੀ ਵੇਲੇ ਵੀ ਇਹ ਸਾਡੇ ਵਤੀਰੇ ਨੂੰ ਰਾਹ ਦਿਖਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਜਦੋਂ ਸਰਕਾਰੀ ਤਾਕਤ ’ਤੇ ਨਿਗਰਾਨੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸਾਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਐਸੀ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਕਬੂਲ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਜਿੱਥੇ ਪਰਿਵਾਰ ਡਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਣ, ਪੜੋਸੀ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਨ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਹੋਣ, ਜਾਂ ਬੁਨਿਆਦੀ ਅਧਿਕਾਰ ਸ਼ਰਤਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਲੱਗਣ। ਜਨਤਕ ਸੁਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਨਾਗਰਿਕ ਆਜ਼ਾਦੀਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿਰੋਧੀ ਟੀਚੇ ਨਹੀਂ ਹਨ—ਇਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਵੱਖ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ। ਜਿਹੜਾ ਸਮਾਜ ਕਾਇਦੇ ਦੇ ਨਾਂ ’ਤੇ ਮਰਿਆਦਾ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਦੋਵੇਂ ਗੁਆ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਕੀ ਦਾਅ ’ਤੇ ਹੈ
ਜਦੋਂ ਤਾਕਤ ’ਤੇ ਕੋਈ ਰੋਕ-ਟੋਕ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਤਾਂ ਇਹ ਦੁਰਵਰਤੋਂ, ਡਰ ਅਤੇ ਵੰਡ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਅੱਜ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਨਿਯਮ ਨਿਆਂਪੂਰਨ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਲਾਗੂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮੁੱਲਾਂ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਦੇ ਆਧਾਰ ’ਤੇ ਵੱਖਰਾ ਵਤੀਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਅਧਿਕਾਰ ਅਤੇ ਮਰਿਆਦਾ ਗਾਰੰਟੀਸ਼ੁਦਾ ਹੋਣ ਦੀ ਬਜਾਏ ਸ਼ਰਤਾਂ ਵਾਲੇ ਲੱਗਣ, ਭਰੋਸਾ ਟੁੱਟਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕਮਿਊਨਿਟੀਆਂ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਸਾਨੂੰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਹੋਰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਨਹੀਂ ਬਣਾਉਂਦਾ ਅਤੇ ਇਹ ਉਹ ਸਮਾਜ ਨਹੀਂ ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਆਜ਼ਾਦੀ ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਲਈ ਡਟ ਕੇ ਆਵਾਜ਼ ਉਠਾਉਣਾ
ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਮਿਊਨਿਟੀ ਇੱਕ ਸਧਾਰਣ ਵਿਚਾਰ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ: ਹਰ ਵਿਅਕਤੀ ਸਤਿਕਾਰ ਅਤੇ ਨਿਆਂਪੂਰਨ ਵਤੀਰੇ ਦਾ ਹੱਕਦਾਰ ਹੈ। ਸਾਡੇ ਫਰਕਾਂ ਨੂੰ ਪੜੋਸੀ ਵਜੋਂ ਸਾਨੂੰ ਵੰਡਣਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਨਹੀਂ। ਅਸੀਂ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਘਟੀਆ ਦਿਖਾਏ ਬਿਨਾਂ ਆਪਣੇ ਮੁੱਲਾਂ ’ਤੇ ਕਾਇਮ ਰਹਿ ਸਕਦੇ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਖੜ੍ਹਾ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾਂ ਆਜ਼ਾਦੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ।
ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਇਸ ਆਜ਼ਾਦੀ ਦੇ ਹੱਕ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹੀ ਰਹਾਂਗੀ ਕਿ ਲੋਕ ਬਿਨਾਂ ਸਿਆਸੀ ਦਖ਼ਲ ਦੇ ਆਪਣੀਆਂ ਨਿੱਜੀ ਚੋਣਾਂ ਕਰ ਸਕਣ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਔਰਤ ਦਾ ਚੋਣ ਕਰਨ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰ ਅਤੇ ਸਿਆਸਤਦਾਨਾਂ ਦੀ ਦਖ਼ਲਅੰਦਾਜ਼ੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਆਪਣੀ ਸਿਹਤ ਸੰਬੰਧੀ ਫੈਸਲੇ ਕਰਨ ਦਾ ਹੱਕ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ।
58ਵਾਂ ਜ਼ਿਲ੍ਹਾ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਿਛੋਕੜਾਂ, ਵਿਸ਼ਵਾਸਾਂ ਅਤੇ ਜੀਵਨ ਅਨੁਭਵਾਂ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਵਿਭਿੰਨਤਾ ਖ਼ਤਰਾ ਨਹੀਂ; ਇਹ ਸਾਡੀ ਤਾਕਤ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ, ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਅਤੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਸਾਡੀਆਂ ਕਮਿਊਨਿਟੀਆਂ ਹੋਰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਅਤੇ ਭਵਿੱਖ ਹੋਰ ਚੰਗਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਅਸੀਂ ਐਸੀ ਕਮਿਊਨਿਟੀ ਬਣੀਏ ਜਿੱਥੇ ਲੋਕ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਨ, ਅਸਹਿਮਤੀ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਸੁਣਨ ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਤੇ ਸ਼ਰਾਫ਼ਤ ਨਾਲ ਪੇਸ਼ ਆਉਣ। ਸਾਨੂੰ ਇੱਕੋ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੁਨੀਆ ਦੇਖਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਇਨਸਾਨੀਅਤ ਨੂੰ ਮੰਨ ਸਕਦੇ ਹਾਂ।
ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰ ਖ਼ਤਰੇ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਹਟਦੀ—ਅਤੇ ਹੁਣ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹਟਾਂਗੀ।
ਟਿਕਾਊ ਬੁਨਿਆਦੀ ਢਾਂਚਾ
ਸਾਡੀਆਂ ਸੜਕਾਂ, ਪਾਣੀ ਪ੍ਰਣਾਲੀਆਂ ਅਤੇ ਸੀਵਰ ਪ੍ਰਣਾਲੀਆਂ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਲਈ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹਨ, ਪਰ ਬਹੁਤ ਵਾਰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਠੀਕ ਕਰਨ ਦੀ ਬਜਾਏ ਸਿਰਫ਼ ਪੈਬੰਦ ਲਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਪੈਸਾ ਬਰਬਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜਨ ਸਿਹਤ ਤੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਨੂੰ ਖ਼ਤਰੇ ਵਿੱਚ ਪਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਸਮਝਦਾਰ, ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਿਵੇਸ਼ ਲਈ ਲੜਾਂਗੀ ਜੋ ਟਿਕਣ। ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਨ ਨਾਲ ਪੈਸਾ ਬਚਦਾ ਅਤੇ ਕਮਿਊਨਿਟੀਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਕੀ ਟੁੱਟਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ
ਛੋਟੇ ਸਮੇਂ ਦੀਆਂ ਮੁਰੰਮਤਾਂ ਅਤੇ ਲਗਾਤਾਰ ਮੁੜ-ਮੁਰੰਮਤ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਮਹਿੰਗੀ ਪੈਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਿਰਾਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਪੁਰਾਣਾ ਹੋ ਰਿਹਾ ਬੁਨਿਆਦੀ ਢਾਂਚਾ ਸਾਡੇ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰਾਂ, ਕਾਰੋਬਾਰਾਂ ਅਤੇ ਸਥਾਨਕ ਸਰਕਾਰਾਂ ’ਤੇ ਬੋਝ ਪਾਂਦਾ ਹੈ।
ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਨਿਰਮਾਣ
ਅਸੀਂ ਬਿਹਤਰ ਸਮੱਗਰੀ, ਹੋਰ ਸਮਝਦਾਰ ਯੋਜਨਾ ਅਤੇ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਟਿਕਣ ਵਾਲੇ ਬੁਨਿਆਦੀ ਢਾਂਚੇ ਵਿੱਚ ਨਿਵੇਸ਼ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟਾਂ ਲਈ ਲੜਾਂਗੀ ਜੋ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਟੈਕਸਦਾਤਾਵਾਂ ਦਾ ਪੈਸਾ ਬਚਾਉਣ, ਸਾਡੀ ਹਵਾ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਅਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਦਹਾਕਿਆਂ ਲਈ ਆਰਥਿਕ ਵਿਕਾਸ ਦਾ ਸਮਰਥਨ ਕਰਨ।
ਵਾਤਾਵਰਣ, ਸਾਫ਼ ਊਰਜਾ ਅਤੇ ਸਮਝਦਾਰ ਵਿਕਾਸ
ਸਾਡੇ ਵਾਤਾਵਰਣ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਅਰਥਵਿਵਸਥਾ ਦਾ ਵਿਕਾਸ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਨਹੀਂ ਹੋਣੇ ਚਾਹੀਦੇ। ਮੈਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਮਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰ ਵਿਕਾਸ ਦਾ ਸਮਰਥਨ ਕਰਦੀ ਹਾਂ ਜੋ ਸਾਡੀ ਹਵਾ, ਪਾਣੀ, ਗ੍ਰੇਟ ਲੇਕਸ ਅਤੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਗੁਣਵੱਤਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਵਿਕਾਸ ਦਾ ਲਾਭ ਮਜ਼ਦੂਰਾਂ ਅਤੇ ਕਮਿਊਨਿਟੀਆਂ ਨੂੰ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਵਧੇ ਖਰਚੇ, ਵਾਤਾਵਰਣੀ ਨੁਕਸਾਨ ਜਾਂ ਬੰਦ ਦਰਵਾਜ਼ਿਆਂ ਪਿੱਛੇ ਲਏ ਫੈਸਲੇ ਛੱਡਣ। ਜਵਾਬਦੇਹੀ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ।
ਲੋਕ ਕਿਸ ਗੱਲ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦੇ ਹਨ
ਵੱਡੇ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟ ਪਾਣੀ ਦੀ ਵਰਤੋਂ, ਪ੍ਰਦੂਸ਼ਣ, ਵਧਦੇ ਯੂਟਿਲਿਟੀ ਬਿਲਾਂ ਅਤੇ ਪੜੋਸਾਂ ’ਤੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਬਾਰੇ ਅਸਲ ਚਿੰਤਾਵਾਂ ਪੈਦਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਬਹੁਤ ਵਾਰ ਕਮਿਊਨਿਟੀਆਂ ਨੂੰ ਫੈਸਲਿਆਂ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂਕਿ ਤਾਕਤਵਰ ਕੰਪਨੀਆਂ ਅਤੇ ਇਕਾਧਿਕਾਰ ਵਾਲੀਆਂ ਯੂਟਿਲਿਟੀ ਕੰਪਨੀਆਂ ਆਪਣੇ ਸਿਆਸੀ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟ ਅੱਗੇ ਧੱਕਦੀਆਂ ਅਤੇ ਕਰ ਰਿਆਇਤਾਂ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਨਤੀਜੇ ਨਿਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਭੁਗਤਣੇ ਪੈਂਦੇ ਹਨ।
ਸਪਸ਼ਟ ਨਿਯਮਾਂ ਨਾਲ ਸਮਝਦਾਰ ਵਿਕਾਸ
ਮੈਂ ਵੱਡੇ ਵਿਕਾਸ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟਾਂ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਡਾਟਾ ਸੈਂਟਰ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ, ਲਈ ਮਜ਼ਬੂਤ ਵਾਤਾਵਰਣੀ ਮਿਆਰ ਅਤੇ ਸਪਸ਼ਟ, ਲਾਗੂ ਕੀਤੇ ਜਾ ਸਕਣ ਵਾਲੇ ਨਿਯਮਾਂ ਦਾ ਸਮਰਥਨ ਕਰਦੀ ਹਾਂ। ਫੈਸਲੇ ਕਮਿਊਨਿਟੀ ’ਤੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਦੇ ਆਧਾਰ ’ਤੇ ਹੋਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਨਾ ਕਿ DTE ਅਤੇ Consumers Energy ਵਰਗੀਆਂ ਯੂਟਿਲਿਟੀ ਕੰਪਨੀਆਂ ਦੇ ਕਾਰਪੋਰੇਟ ਦਬਾਅ ’ਤੇ, ਜੋ ਰਾਜ ਦੀ ਰਾਜਨੀਤੀ ’ਤੇ ਅਸਰ ਪਾਉਣ ਲਈ ਲੱਖਾਂ ਖਰਚਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੇ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਖ਼ਤ ਵਾਤਾਵਰਣੀ ਮਿਆਰ ਪੂਰੇ ਕਰਨੇ, ਚੰਗੀ ਤਨਖਾਹ ਵਾਲੀਆਂ ਯੂਨੀਅਨ ਨੌਕਰੀਆਂ ਬਣਾਉਣੀਆਂ, ਘਰ ਮਾਲਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਨਿਆਂਪੂਰਨ ਹਿੱਸਾ ਭਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਜੋ ਸਥਾਨਕ ਕਮਿਊਨਿਟੀਆਂ ਉੱਤੇ ਖਰਚਾ ਨਾ ਧੱਕਿਆ ਜਾਵੇ।
ਕੰਪਨੀਆਂ ਨੂੰ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਛੂਟ ਦੇਣਾ ਆਰਥਿਕ ਵਿਕਾਸ ਨਹੀਂ। ਸਮਝਦਾਰ ਵਿਕਾਸ ਦਾ ਮਤਲਬ ਐਸਾ ਵਿਕਾਸ ਹੈ ਜੋ ਮਜ਼ਦੂਰਾਂ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੇ, ਕੁਦਰਤੀ ਸਰੋਤਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ ਅਤੇ ਕਮਿਊਨਿਟੀਆਂ ਦਾ ਸ਼ੋਸ਼ਣ ਕਰਨ ਦੀ ਬਜਾਏ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰੇ।
ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਸੂਚੀ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਕੁਝ ਸ਼ਾਮਲ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ?
ਮੇਰੇ ਕੀਤੇ ਵਚਨ
ਮੇਰੀਆਂ ਮੁਹਿੰਮ ਵਚਨਬੱਧਤਾਵਾਂ
The American People's Compact
ਮੈਂ ਲੋਕਤੰਤਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ, ਭ੍ਰਿਸ਼ਟਾਚਾਰ ਘਟਾਉਣ ਅਤੇ ਯਕੀਨੀ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਸਮਰਥਨ ਕਰਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਸਰਕਾਰ ਧਨਾਢ ਖ਼ਾਸ ਹਿਤਾਂ ਅਤੇ ਕਾਰਪੋਰੇਟ ਤਾਕਤ ਦੀ ਬਜਾਏ ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੇ।
ਨਾਗਰਿਕ ਵਚਨ
ਮੈਂ ਸੰਵਿਧਾਨਕ ਸੋਧ ਦਾ ਸਮਰਥਨ ਕਰਦੀ ਹਾਂ ਜੋ ਰਾਜਨੀਤੀ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਪੈਸੇ ਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਘਟਾਏ ਅਤੇ ਆਮ ਅਮਰੀਕੀਆਂ ਨੂੰ ਚੋਣਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਆਵਾਜ਼ ਦੇਵੇ।
ਜਵਾਬਦੇਹ ਸਰਕਾਰ ਲਈ ਆਚਾਰ ਸੰਹਿਤਾ ਵਚਨ
ਮੈਂ ਲੋਕਤੰਤਰਕ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ, ਭ੍ਰਿਸ਼ਟਾਚਾਰ ਅਤੇ ਸਿਆਸੀ ਤਾਕਤ ਦੇ ਕੇਂਦਰੀਕਰਨ ਦਾ ਵਿਰੋਧ, ਅਤੇ ਨਾਗਰਿਕ ਆਜ਼ਾਦੀਆਂ ਤੇ ਸੰਵਿਧਾਨਕ ਸੰਤੁਲਨ ਅਤੇ ਨਿਗਰਾਨੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਦਾ ਸਮਰਥਨ ਕਰਦੀ ਹਾਂ।
ਸਮਰਥਨ ਬਿਆਨ
ਮੈਂ ਮਾਨਸਿਕ ਸਿਹਤ ਸੇਵਾ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਵਧਾਉਣ, ਮਾਨਸਿਕ ਬਿਮਾਰੀ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਦਾਗ਼ ਨੂੰ ਘਟਾਉਣ ਅਤੇ ਮਾਨਸਿਕ ਸਿਹਤ ਨੂੰ ਸਮੁੱਚੀ ਸਿਹਤ ਦਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹਿੱਸਾ ਮੰਨਣ ਦਾ ਸਮਰਥਨ ਕਰਦੀ ਹਾਂ।
ਯੂਟਿਲਿਟੀ ਕੰਪਨੀਆਂ ਤੋਂ ਪੈਸਾ ਨਾ ਲੈਣ ਦੀ ਚੁਣੌਤੀ
ਮੈਂ ਇਕਾਧਿਕਾਰ ਵਾਲੀਆਂ ਯੂਟਿਲਿਟੀ ਕੰਪਨੀਆਂ ਤੋਂ ਮੁਹਿੰਮ ਲਈ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਲਵਾਂਗੀ ਅਤੇ ਮਿਸ਼ੀਗਨ ਦੀ ਊਰਜਾ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਵਿੱਚ ਪਾਰਦਰਸ਼ਤਾ ਅਤੇ ਜਵਾਬਦੇਹੀ ਲਈ ਡਟ ਕੇ ਆਵਾਜ਼ ਉਠਾਵਾਂਗੀ।
ਸੋਧ ਲਈ ਵਚਨ
ਮੈਂ Citizens United ਨੂੰ ਉਲਟਣ, ਰਾਜਨੀਤੀ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਪੈਸੇ ਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਘਟਾਉਣ ਅਤੇ ਯਕੀਨੀ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਸਮਰਥਨ ਕਰਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਕੰਪਨੀਆਂ ਕੋਲ ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਸਿਆਸੀ ਤਾਕਤ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਜੀਵਾਸ਼ਮ ਇੰਧਨ ਉਦਯੋਗ ਤੋਂ ਪੈਸਾ ਨਾ ਲੈਣ ਦਾ ਵਚਨ
ਮੈਂ ਵਚਨ ਦਿੰਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਤੇਲ, ਗੈਸ ਅਤੇ ਕੋਇਲਾ ਉਦਯੋਗਾਂ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ, ਲਾਬੀਸਟਾਂ ਅਤੇ PAC ਤੋਂ $200 ਤੋਂ ਵੱਧ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਲਵਾਂਗੀ, ਅਤੇ ਜੀਵਾਸ਼ਮ ਇੰਧਨ ਉਦਯੋਗ ਦੇ ਮੁਨਾਫ਼ਿਆਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸਾਡੇ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਦੀ ਸਿਹਤ, ਜਲਵਾਯੂ ਅਤੇ ਲੋਕਤੰਤਰ ਨੂੰ ਤਰਜੀਹ ਦਿਆਂਗੀ।