ਬਾਰੇ

ਕਮਿਊਨਿਟੀ ਸੰਗਠਨ ਤੋਂ ਲੈਂਸਿੰਗ ਤੱਕ

Katrina Manetta ਬਾਰੇ

ਇਹ ਮੁਹਿੰਮ ਕੁਝ ਨਵਾਂ ਬਣਾਉਣ ਬਾਰੇ ਹੈ: ਐਸਾ ਨੇਤ੍ਰਿਤਵ ਜੋ ਇੱਥੇ ਜੜਿਆ ਹੋਵੇ, ਅਸਲ ਲੋਕਾਂ ਪ੍ਰਤੀ ਜਵਾਬਦੇਹ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਚੀਜ਼ਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਜਿਵੇਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਆਈਆਂ ਹਨ ਉਸ ਤਰੀਕੇ ਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦੇਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਵੇ।

ਮੇਰੇ ਲਈ, ਇਹ ਕੋਈ ਅਚਾਨਕ ਫੈਸਲਾ ਜਾਂ ਸਿਆਸੀ ਕਰੀਅਰ ਦੀ ਚਾਲ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਹ ਉਸ ਕੰਮ ਦਾ ਅਗਲਾ ਕਦਮ ਹੈ ਜੋ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਮੈਟਰੋ ਡਿਟਰੋਇਟ ਵਿੱਚ ਜ਼ਮੀਨੀ ਪੱਧਰ ’ਤੇ ਕਰ ਰਹੀ ਹਾਂ। ਕਮਿਊਨਿਟੀ ਸੰਗਠਕ ਵਜੋਂ ਮੈਂ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਪੜੋਸੀਆਂ ਨੂੰ ਜਾਣਕਾਰੀ ਲੈਣ, ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਣ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਮੁੱਦਿਆਂ ਬਾਰੇ ਬੋਲਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕੀਤੀ ਹੈ ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ’ਤੇ ਅਸਰ ਪਾਂਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਖੜਕਾਏ, ਰਸੋਈ ਮੇਜ਼ਾਂ ’ਤੇ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਟੁੱਟੀਆਂ ਪ੍ਰਣਾਲੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਰਸਤਾ ਕੱਢਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਉਹਨਾਂ ਥਾਵਾਂ ਤੱਕ ਲੈ ਗਈ ਜਿੱਥੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਮ ਤੌਰ ’ਤੇ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਇਹੀ ਅਨੁਭਵ ਹੈ ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਚੋਣ ਲੜ ਰਹੀ ਹਾਂ। ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਨੇੜੇ ਤੋਂ ਵੇਖਿਆ ਹੈ ਕਿ ਕੀ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਅਤੇ ਮਜ਼ਦੂਰਾਂ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਫੈਸਲਿਆਂ ਤੋਂ ਕਿੰਨੀ ਵਾਰ ਬਾਹਰ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਉਹਨਾਂ ’ਤੇ ਅਸਰ ਪਾਂਦੇ ਹਨ।

ਲੰਮੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲੀ ਇੱਕ ਔਰਤ ਗੁਲਾਬੀ ਬਲੇਜ਼ਰ ਪਹਿਨੇ ਟੈਲੀਵਿਜ਼ਨ ਸਟੂਡੀਓ ਵਿੱਚ ਸੈਲਫੀ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਪਿੱਛੇ ਇੱਕ ਪੁਰਸ਼ ਪ੍ਰਸਤੁਤਕਰਤਾ “THE PULSE” ਸਿਰਲੇਖ ਵਾਲੀ ਵੱਡੀ ਸਕ੍ਰੀਨ ਨੇੜੇ ਮੰਚ ’ਤੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਟੂਡੀਓ ਦੀਆਂ ਖਿੜਕੀਆਂ ਰਾਹੀਂ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਬੱਤੀਆਂ ਦਿਖ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।
ਤਿੰਨ ਤਸਵੀਰਾਂ ਦਾ ਕੋਲਾਜ: ਫੁੱਟਬਾਲ ਵਰਦੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨੌਜਵਾਨ ਮੁੰਡਾ ਦੋ ਚੀਅਰਲੀਡਰਾਂ ਨਾਲ, ਕਮਿਊਨਿਟੀ ਮਾਹੌਲ ਵਿੱਚ ਮੰਚ ਤੋਂ ਬੋਲਦੀ ਔਰਤ, ਅਤੇ ਬੈਲੇ ਪਹਿਰਾਵੇ ਵਿੱਚ ਉੱਪਰ ਵੇਖਦੀ ਛੋਟੀ ਕੁੜੀ।
ਤਿੰਨ ਤਸਵੀਰਾਂ ਦਾ ਕੋਲਾਜ: ਮੰਚ ਤੋਂ ਬੋਲਦੀ ਔਰਤ, ਬੈਲੇ ਪਹਿਰਾਵੇ ਵਿੱਚ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੀ ਛੋਟੀ ਕੁੜੀ, ਅਤੇ ਫੁੱਟਬਾਲ ਮੈਦਾਨ ’ਤੇ ਟੀਮ ਵਰਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹੇ ਦੋ ਨੌਜਵਾਨ ਖਿਡਾਰੀ।
ਇੱਥੇ ਦੀ ਹਾਂ। ਇੱਥੇ ਹੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੰਗਠਿਤ ਕਰਦੀ ਹਾਂ।

ਮੇਰੀ ਕਹਾਣੀ

ਮੈਂ ਹਿੱਸਾ ਲੈਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿਸੇ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦੀ ਉਡੀਕ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ।

ਮੇਰਾ ਜਨਮ ਅਤੇ ਪਰਵਰਿਸ਼ Shelby Township ਵਿੱਚ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਅੱਜ ਵੀ ਉੱਥੇ ਹੀ, ਉਸੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀ ਹਾਂ ਜਿੱਥੇ ਮੈਂ ਵੱਡੀ ਹੋਈ। ਮੈਂ Utica ਦੇ ਸਕੂਲਾਂ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹੀ, Oakland University ਤੋਂ ਗ੍ਰੈਜੂਏਸ਼ਨ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਹਰ ਮਾਇਨੇ ਵਿੱਚ ਇਸ ਕਮਿਊਨਿਟੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਪਾਲਿਆ-ਪੋਸਿਆ। ਇਸ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਛੋਟੀ ਉਮਰ ਤੋਂ ਸਿਖਾਇਆ ਕਿ ਹਾਜ਼ਰ ਹੋਣਾ, ਆਪਣਾ ਹਿੱਸਾ ਪਾਉਣਾ ਅਤੇ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਤੀਹਵੀਂ ਉਮਰ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਹਾਂ ਅਤੇ ਉਸ ਪੀੜ੍ਹੀ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹਾਂ ਜਿਸ ਨੇ ਮਿਹਨਤ ਕੀਤੀ, ਨਿਯਮਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਪਾਇਆ ਕਿ ਸਥਿਰਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰਨੀ ਲੋੜ ਤੋਂ ਵੱਧ ਔਖੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਇਸ ਵਿਚਾਰ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕੀਤਾ ਹੈ ਕਿ “ਚੀਜ਼ਾਂ ਐਸੀਆਂ ਹੀ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ।” ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਅਹਿਸਾਸ ਕਾਰਵਾਈ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਗਿਆ।

ਮੈਨੂੰ ਟੁੱਟੀਆਂ ਪ੍ਰਣਾਲੀਆਂ ਨੂੰ ਆਮ ਗੱਲ ਮੰਨਣਾ ਕਦੇ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਲੱਗਿਆ। ਕੁਝ ਲੋਕ ਇਸ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਨੂੰ ਹੀ ਤਾਣੇ ਵਿੱਚ ਬਦਲਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਕੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ ਉਸ ’ਤੇ ਧਿਆਨ ਇਸ ਲਈ ਦਿੰਦੀ ਹਾਂ ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਮੇਰਾ ਘਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੂੰਹ ਮੋੜ ਲੈਣਾ ਕਦੇ ਵੀ ਵਿਕਲਪ ਨਹੀਂ ਸੀ।

ਮੈਂ ਕਮਿਊਨਿਟੀ ਸੰਗਠਕ ਇਸ ਲਈ ਬਣੀ ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਇਹ ਦੇਖਦੇ-ਦੇਖਦੇ ਥੱਕ ਗਈ ਸੀ ਕਿ ਸਾਡੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬਾਰੇ ਫੈਸਲੇ ਸਾਡੇ ਵਰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਲਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਪੜੋਸੀਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਸਮਝਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕੀਤੀ ਕਿ ਸਥਾਨਕ ਅਤੇ ਰਾਜ ਪੱਧਰ ’ਤੇ ਕੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਪਹਿਲਾਂ ਨਾ ਜੁੜੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਣ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਨੂੰ ਸਾਂਝੀ ਕਾਰਵਾਈ ਵਿੱਚ ਬਦਲਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕੀਤੀ। ਸੰਗਠਨ ਦੇ ਕੰਮ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸੁਣਨਾ, ਵੱਖਰੇ ਨਜ਼ਰੀਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਪੁਲ ਬਣਾਉਣਾ ਅਤੇ ਤਬਦੀਲੀ ਹੌਲੀ ਲੱਗਣ ਵੇਲੇ ਵੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜੁੜਿਆ ਰੱਖਣਾ ਸਿਖਾਇਆ। ਇਸ ਕੰਮ ਲਈ ਮੈਨੂੰ Michigan United’s 2026 MLK Celebration ਵਿੱਚ Bayard Rustin Strategist Award ਮਿਲਿਆ, ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਸੰਗਠਕਾਂ ਨੂੰ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਬਣਾਉਂਦੇ ਅਤੇ ਕਮਿਊਨਿਟੀਆਂ ਵਿੱਚ ਇਨਸਾਫ਼ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ।

ਇਸ ਕੰਮ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਸੰਗਠਨ ਦੇ ਕੰਮ ਦੀਆਂ ਹੱਦਾਂ ਵੀ ਦਿਖਾਈਆਂ। ਇੱਥੇ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਲੈਂਸਿੰਗ ਵਿੱਚ ਲਏ ਫੈਸਲਿਆਂ ਨਾਲ ਬਣਦੀਆਂ ਹਨ। ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਵਾਰ, ਉਹ ਫੈਸਲੇ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਕਦੇ ਖੁਦ ਨਹੀਂ ਜੀਉਂਦੇ।

ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਮਿਸ਼ੀਗਨ ਸਟੇਟ ਹਾਊਸ ਲਈ ਚੋਣ ਲੜ ਰਹੀ ਹਾਂ।

ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਸੰਘਰਸ਼ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ

ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਜੀਇਆ ਹੈ, ਸਿਰਫ਼ ਪੜ੍ਹਿਆ ਨਹੀਂ

ਪਿਛਲੇ ਅੱਠ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਮੈਂ ਸਰਵਰ ਵਜੋਂ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਕਿ ਟਿੱਪਾਂ ’ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹੋਣਾ, ਹਫ਼ਤੇ-ਦਰ-ਹਫ਼ਤਾ ਬਜਟ ਬਣਾਉਣਾ ਅਤੇ ਇਹ ਤਣਾਅ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨਾ ਕਿ ਇੱਕ ਅਣਉਮੀਦ ਖਰਚਾ ਸਭ ਕੁਝ ਬਿਗਾੜ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਕੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੀਉਂਦੇ ਹੋ ਤਾਂ ਗਲਤੀ ਲਈ ਕੋਈ ਗੁੰਜਾਇਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਤੁਸੀਂ ਜਲਦੀ ਸਮਝ ਲੈਂਦੇ ਹੋ ਕਿ ਸਥਿਰਤਾ ਕਿੰਨੀ ਨਾਜ਼ੁਕ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ।

ਇਹ ਅਨੁਭਵ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਦਾ ਨਜ਼ਰੀਆ ਬਦਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਹੌਸਲਾ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਦਇਆ ਵੀ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਸਮਝਦੇ ਹੋ ਕਿ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਪਰਿਵਾਰ ਸਭ ਕੁਝ ਸਹੀ ਕਰਨ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਕਿੰਨੇ ਹਾਸ਼ੀਏ ’ਤੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਲਸੀ ਜਾਂ ਗੈਰ-ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰ ਕਹਿ ਕੇ ਰੱਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।

ਮੇਰਾ ਪਰਿਵਾਰ ਇਸ ਹਕੀਕਤ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਮਾਸੀ ਨੂੰ ਬੌਧਿਕ ਅਪਾਹਜਤਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਪੰਜ ਸਾਲ ਦੀ ਸੀ ਤਦੋਂ ਤੋਂ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਉਸ ਦੀ ਪੂਰਨ-ਕਾਲਿਕ ਦੇਖਭਾਲ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਇਹ ਵੇਖਦਿਆਂ ਵੱਡੀ ਹੋਈ ਕਿ ਲਗਾਤਾਰ, ਬਿਨਾਂ ਤਨਖਾਹ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਸਹਾਇਤਾ ਵਾਲੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਕੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦਿਖਾਇਆ ਕਿ ਸਾਡੀਆਂ ਪ੍ਰਣਾਲੀਆਂ ਕਿੰਨੀ ਵੱਡੀ ਹੱਦ ਤੱਕ ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ’ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹਨ ਜੋ ਬਿਨਾਂ ਸਹਾਇਤਾ ਦੇ ਚੁੱਪਚਾਪ ਭਾਰੀ ਬੋਝ ਢੋ ਰਹੇ ਹਨ।

ਮੈਂ ਡੂੰਘੇ ਨੁਕਸਾਨ ਵੀ ਸਹੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਹੀ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਭੈਣ, ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਬੁਆਏਫ੍ਰੈਂਡ ਨੂੰ ਗੁਆ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਦੁੱਖ ਤੁਹਾਨੂੰ ਬੇਹਿਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ; ਇਹ ਗੈਰ-ਜ਼ਰੂਰੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਪਾਸੇ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕਿਸ ਲਈ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋਣਾ ਵਾਕਈ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ।

ਇਹ ਅਨੁਭਵ ਮੈਨੂੰ ਕਮਿਊਨਿਟੀ ਤੋਂ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਲੈ ਗਏ। ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਦੇ ਹੋਰ ਨੇੜੇ ਲੈ ਆਏ।

ਇੱਕ ਔਰਤ ਲਾਕਰ ਵਾਲੇ ਇਲਾਕੇ ਦੇ ਫਰਸ਼ ’ਤੇ ਬੈਠੀ ਹੈ, ਕਾਲਾ ਪਹਿਰਾਵਾ ਅਤੇ ਬਾਲੀਆਂ ਪਹਿਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਸਜਾਉਂਦਿਆਂ ਮੁਸਕਰਾ ਰਹੀ ਹੈ। ਪਿੱਛੇ ਲਾਕਰ ਹਨ ਅਤੇ ਨੇੜੇ ਸੈਂਡਲ ਪਏ ਹਨ।
ਵਕਾਲਤ ਨੂੰ ਕਾਰਵਾਈ ਵਿੱਚ ਬਦਲਣਾ

ਸਥਾਨਕ ਸੰਘਰਸ਼ਾਂ ਲਈ ਰਾਜ-ਪੱਧਰੀ ਜਵਾਬਦੇਹੀ ਲੋੜੀਂਦੀ ਹੈ

ਕਮਿਊਨਿਟੀ ਸੰਗਠਨ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦਿਖਾਇਆ ਕਿ ਟੁੱਟੀਆਂ ਪ੍ਰਣਾਲੀਆਂ ਅਸਲ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਨੇ ਇਹ ਵੀ ਦਿਖਾਇਆ ਕਿ ਜਦੋਂ ਫੈਸਲੇ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਨਤੀਜਿਆਂ ਤੋਂ ਕੱਟੇ ਹੋਏ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਸੰਗਠਨ ਦੇ ਕੰਮ ਦੀਆਂ ਹੱਦਾਂ ਕਿੱਥੇ ਹਨ।

ਇੱਥੇ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਚੁਣੌਤੀਆਂ ਲੈਂਸਿੰਗ ਵਿੱਚ ਬਣਾਈਆਂ ਨੀਤੀਆਂ ਨਾਲ ਬਣਦੀਆਂ ਹਨ: ਵਧਦੇ ਖਰਚੇ, ਦੇਖਭਾਲ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਘੱਟ ਸਹਾਇਤਾ, ਅਤੇ ਐਸੀ ਸਰਕਾਰ ਜੋ ਦੂਰ, ਗੈਰ-ਜਵਾਬਦੇਹ ਜਾਂ ਖ਼ਾਸ ਹਿਤਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ ਲੱਗਦੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਨੇੜੇ ਤੋਂ ਵੇਖਿਆ ਹੈ ਕਿ ਲੋਕ ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣਵਾਉਣ ਲਈ ਕਿੰਨੀ ਮਿਹਨਤ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਅਤੇ ਉਹ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਿੰਨੀ ਵਾਰ ਅਣਡਿੱਠੀਆਂ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।

ਮੈਂ ਮਿਸ਼ੀਗਨ ਸਟੇਟ ਹਾਊਸ ਲਈ ਇਸ ਲਈ ਚੋਣ ਲੜ ਰਹੀ ਹਾਂ ਕਿਉਂਕਿ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਦਾ ਮਤਲਬ ਸਿਰਫ਼ ਅਹੁਦਾ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਇਸਦਾ ਮਤਲਬ ਸਮਝ, ਜਵਾਬਦੇਹੀ ਅਤੇ ਕੰਮ ਮੁਕੰਮਲ ਕਰਨਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਲੈਂਸਿੰਗ ਨੂੰ ਉਹ ਨੇਤਾ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ ਜੋ ਜਾਣਦੇ ਹੋਣ ਕਿ ਤਨਖਾਹ ਤੋਂ ਤਨਖਾਹ ਤੱਕ ਜੀਉਣਾ, ਟੁੱਟੀਆਂ ਪ੍ਰਣਾਲੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਰਸਤਾ ਕੱਢਣਾ ਅਤੇ ਬਿਨਾਂ ਸੁਰੱਖਿਆ ਜਾਲ ਦੇ ਤਬਦੀਲੀ ਲਈ ਲੜਨਾ ਕੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਇਹ ਮੁਹਿੰਮ ਉਸ ਸੰਘਰਸ਼ ਨੂੰ, ਜੋ ਅਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸਥਾਨਕ ਪੱਧਰ ’ਤੇ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਰਾਜ ਪੱਧਰ ਤੱਕ ਲੈ ਜਾਣ ਲਈ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਫੈਸਲੇ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਲਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਮੁਹਿੰਮ ਤੋਂ ਅੱਗੇ

ਮੇਰੇ ਬਾਰੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੋਰ

ਮੈਂ ਨੌਂ ਭਤੀਜਿਆਂ-ਭਤੀਜੀਆਂ ਦੀ ਮਾਸੀ/ਭੂਆ ਹਾਂ, Simba ਨਾਂ ਦੀ ਬਿੱਲੀ ਦੀ ਮਾਣਵੀਂ “ਮਾਂ” ਹਾਂ, ਅਤੇ ਬਾਗਬਾਨੀ, ਨੰਬਰਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਚਿੱਤਰਕਾਰੀ ਅਤੇ ਗੈਰ-ਕਲਪਿਤ ਕਿਤਾਬਾਂ ਤੇ ਯਾਦਾਂ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਆਰਾਮ ਕਰਦੀ ਹਾਂ।

ਇਸ ਚੋਣ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਜੋ ਕੁਝ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹਾਂ, ਉਹ ਜੀਵਨ ਅਨੁਭਵ, ਕਮਿਊਨਿਟੀ ਅਤੇ ਇਸ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਤੋਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਰਾਜਨੀਤੀ ਹੋਰ ਇਮਾਨਦਾਰ, ਅਸਲ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨਾਲ ਹੋਰ ਜੁੜੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਮਨੁੱਖੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ।

ਇੱਕ ਔਰਤ ਨਰਮ ਕੰਬਲ ਨਾਲ ਸੋਫੇ ’ਤੇ ਲੇਟੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸੁੱਤੀ ਹੋਈ ਸੰਤਰੀ ਬਿੱਲੀ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਗਾ ਕੇ ਹੌਲੀ ਮੁਸਕਰਾ ਰਹੀ ਹੈ। ਬਿੱਲੀ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਸੁੱਟੀ ਹੋਈ ਹੈ ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਆਰਾਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗਦੇ ਹਨ।
ਇੱਕ ਇਨਫੋਗ੍ਰਾਫਿਕ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਨੀਤੀ ’ਤੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਪਾਉਣ ਲਈ ਖਰਚਿਆ $1 ਟੈਕਸਦਾਤਾਵਾਂ ਦੇ ਪੈਸੇ ਨਾਲ $750 ਦੇ ਨਿਵੇਸ਼-ਵਾਪਸੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ। ਉੱਪਰ ਡਾਲਰ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਅਤੇ ਹੇਠਾਂ ਤਿਕੋਣੀ ਬਣਤਰ ਹੈ। ਸਰੋਤ ਹੇਠਾਂ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਚੱਲਣ ਵਾਲੀ ਮੁਹਿੰਮ

ਕਮਿਊਨਿਟੀ ਪ੍ਰਤੀ ਜਵਾਬਦੇਹ

ਮੈਂ ਕਾਰਪੋਰੇਟ PAC ਦਾ ਪੈਸਾ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੀ। ਇਹ ਜਾਣਬੁੱਝ ਕੇ ਕੀਤਾ ਫੈਸਲਾ ਹੈ। ਇਸ ਵੇਲੇ ਸਾਡੀ ਰਾਜਨੀਤਕ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਹੱਦ ਤੱਕ ਇਹ ਗੱਲ ਤੈਅ ਕਰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਕਿਸ ਕੋਲ ਤਾਕਤ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਖਰੀਦਣ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ ਹੈ। ਖੋਜ ਦਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਕੁਝ ਵੱਡੀਆਂ ਕੰਪਨੀਆਂ ਕਾਨੂੰਨਸਾਜ਼ਾਂ ’ਤੇ ਲਾਬੀ ਕਰਨ ਲਈ ਅਰਬਾਂ ਡਾਲਰ ਖਰਚਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਬਦਲੇ ਵਿੱਚ ਟੈਕਸਦਾਤਾਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਫੰਡ ਕੀਤੇ ਗਏ ਕਰਾਰਾਂ, ਸਬਸਿਡੀਆਂ ਅਤੇ ਸਹਾਇਤਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਖਰਬਾਂ ਡਾਲਰ ਹਾਸਲ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਅਸੰਤੁਲਨ ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣਵਾਉਣਾ ਔਖਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਤਬਦੀਲੀ ਲਈ ਵੱਡਾ ਜਨ ਸਮਰਥਨ ਹੋਵੇ।

ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕਈ ਅਧਿਐਨ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਆਮ ਅਮਰੀਕੀਆਂ ਦੀਆਂ ਤਰਜੀਹਾਂ ਦਾ ਇਸ ਗੱਲ ’ਤੇ ਲਗਭਗ ਕੋਈ ਅਸਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਕਿ ਕੋਈ ਨੀਤੀ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਪਾਸ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ। ਜਦੋਂ ਪੈਸੇ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਨੂੰ ਜਨਮਤ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਭਾਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਵਾਲੀ ਲੋਕਤੰਤਰਕ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਆਪਣੇ ਮੂਲ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ।

ਇਸੇ ਲਈ ਇਹ ਮੁਹਿੰਮ ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਚੱਲਦੀ ਹੈ। ਕੰਪਨੀਆਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ। ਅੰਦਰੂਨੀ ਸਿਆਸੀ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ। ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਜੋ ਇੱਥੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਇੱਥੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਟੁੱਟੀਆਂ ਪ੍ਰਣਾਲੀਆਂ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਭੁਗਤਦੇ ਹਨ।

ਮੈਂ ਇਹ ਮੁਹਿੰਮ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਲਾ ਰਹੀ ਹਾਂ ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਜੀਤੀ ਹੈ: ਬਿਨਾਂ ਖ਼ਾਸ ਸਲੂਕ ਦੇ, ਬਿਨਾਂ ਸੁਰੱਖਿਆ ਜਾਲ ਦੇ, ਪਾਰਦਰਸ਼ਤਾ, ਮਿਹਨਤ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਪ੍ਰਤੀ ਜਵਾਬਦੇਹੀ ਨਾਲ।

ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੰਨਦੇ ਹੋ ਕਿ ਸਾਡੀ ਕਮਿਊਨਿਟੀ ਉਹ ਨੇਤ੍ਰਿਤਵ ਦੀ ਹੱਕਦਾਰ ਹੈ ਜੋ ਮਿਹਨਤੀ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣੇ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਪ੍ਰਤੀ ਜਵਾਬਦੇਹ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਡਾ ਇਸ ਮੁਹਿੰਮ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਣਾ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਨਮਾਨ ਹੋਵੇਗਾ।

ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਵੱਖਰੇ ਕਿਸਮ ਦੇ ਨੇਤ੍ਰਿਤਵ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ?

ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਚੱਲਣ ਵਾਲਾ, ਵਿਹਾਰਕ ਨੇਤ੍ਰਿਤਵ ਲੈਂਸਿੰਗ ਵਿੱਚ ਲਿਆਉਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰੋ: